loading

Loading...

Suzanne blogt: Over hoop en dromen

Ik word wakker in de tropische warmte van Gambia. Mijn laatste ochtend van een week hard werken aan Buzz Gambia, de mobiele school die vrouwen traint in ondernemerschap, en aan het scholenproject dat ik vorig jaar heb opgezet. Ik denk terug aan alle mensen die ik de afgelopen week heb ontmoet. De gesprekken over hoop en dromen, en de realiteit van het leven hier. De kracht, trots en niet aflatende wil om vooruit te komen. Het echte contact dat mensen hier aangaan. Wat een rijke, volle week is het geweest.

En dan. Een appje van mijn compagnon Martine. De internetverbinding is traag: ik zie iets over een glossy en Griekenland. Beetje bij beetje haalt de Gambiaanse internetverbinding de beelden, verhalen en feiten binnen. Dit is Glamoria. Een glossy over het Griekse vluchtelingenkamp Moria. Moria, waar ruim 7.000 mensen wonen in een kamp dat bedoeld is voor hooguit 3.000. Moria, waar mensen gemiddeld 3 uur in de rij staan voor een fles water van 1,5 liter waar ze de hele dag mee moeten doen: drinken én koken. Moria, waar mensen één wc moeten delen met zeventig – zeventig! – mensen. En Moria, waar mensen zich nu opmaken om zich met karton, pallets en dunne dekens te wapenen tegen de Griekse winter, waar de temperaturen regelmatig tot onder het vriespunt zakken.   

Met alle Gambiaanse beelden nog op het netvlies, heeft mijn hoofd moeite om dit alles te begrijpen. Gebeurt dit echt? In Europa? Ik zie de school die ik eergisteren bezocht voor me: kinderen in de rij voor de waterpomp en voor een maaltijd van de schoolkeuken. Geen uren, maar misschien een kwartier wachten. Ik denk aan de middag op de compound bij mijn vriendin Fatou, die vertelt dat ze vóór de volgende regentijd genoeg heeft gespaard om het golfplaten dak in haar slaapkamer te vervangen en tot die tijd haar bed naar een droge plek in haar slaapkamer heeft verschoven. Haar dak lekt, maar ze slaapt in elk geval droog. Ik denk aan het gesprek met de 12-jarige Kaddijatou, die vertelde dat ze – sinds die keer dat ze malaria kreeg – onder een muskietennet slaapt en zich zo tegen deze ziekte probeert te beschermen omdat het lokale ziekenhuis geen goede medicijnen op voorraad heeft. Talloze verhalen, alleen al deze week, die steeds weer aantonen dat het leven hier in Gambia in veel opzichten zoveel harder is dan dat bij ons, maar die ook blijk geven van hoop en vindingrijkheid.

Ik kan deze typisch Afrikaanse beelden niet rijmen met het beeld dat hier in deze glossy over Griekenland – nota bene in de Europese Unie, op ons eigen continent, wordt geschetst. Mensen die uren in de rij staan voor eten en water. Mensen die geen droge slaapplek hebben. Mensen die zich met een muskietennet moeten beschermen tegen slangen, ratten en schorpioenen. Mensen die zijn gevlucht in de hoop hun kinderen een veilig leven te kunnen geven en die hier nu vastzitten in deze grote puinhoop.

Het is een rauw contrast: de hoop, mogelijkheden en dromen die hier in Gambia ondanks de hardheid van het leven toch altijd in de onderstroom aanwezig zijn, tegenover de hopeloosheid, onmogelijkheden en nachtmerrie van Griekenland.

Mijn hoofd ratelt en klikt: dit kan toch niet? Wat kan ik doen om dit beter te maken? Het kan toch niet zo zijn dat we dit in onze achtertuin laten gebeuren? Even voel ik me verlamd. Dit is zó groot. Té groot. Dan voel ik het ook weer stromen. Ik kan niet alle problemen oplossen, maar ik kan wel mijn eigen bescheiden bijdrage leveren. Door verhalen te delen. Door mensen die uit de hel van Moria en soortgelijke kampen zijn ontsnapt en nu in Nederland een bestaan proberen op te bouwen een helpende hand te bieden. 

Hoe dit is op te lossen? Ik weet het niet. Maar dit is wat ik wel weet: het begint bij bewustzijn, bekendheid en zichtbaarheid van het probleem. Het begint ermee dat mensen – te beginnen bij mijzelf – niet wegklikken of wegkijken, maar echt worden geraakt door wat hier gebeurt en hier iets aan willen veranderen. En daarin gloort voor mij ook de hoop. Ik ben echt geraakt door het verhaal dat deze glossy vertelt. En als iets wordt geraakt, is dat vaak het begin van beweging. Vanuit Gambia begin ik mijn dag daarom met het delen van dit verhaal, dat simpelweg vertelt móet worden. Delen jullie met mij mee?

Meer lezen, en teken de petitie via: https://www.glamoria.nl/

Share This

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *