loading

Loading...

Buzz India: Suzanne reports

Suzanne beschrijft haar ervaringen tijdens haar werkbezoek aan Buzz India

Bangalore, 7 juli. Diep in de nacht land ik op Indiase bodem: mijn Indiase reis kan nu echt beginnen. Na een nachtelijke rit door Bangalore, waarbij ik direct kennismaak met de Indiase gewoonte om elke 10 seconden te claxonneren, verkeer in de buurt of niet, en een iets te kort nachtje in het hotel, ben ik er klaar voor: op naar het veld. Op naar de vrouwen voor wie ik hier ben gekomen.

Ik ben deze week in India om Buzz in actie te zien en om een plan voor de verdere uitbouw van het project mede vorm te geven. Buzz, de mobiele school die vrouwen die geen toegang hebben tot onderwijs helpt richting ondernemerschap. Buzz, waaraan ik afgelopen december in Gambia mijn hart verloor. Buzz, dat  al zoveel inspirerende en hoopgevende verhalen opleverde. En Buzz, dat deze week drie continenten verenigt. Met Uthara, Indiase powervrouw die Buzz India de afgelopen jaren opbouwde, Fatou, leading lady van Buzz Gambia, Dave, het Nederlandse brein achter Buzz en Bart, die net als ik gegrepen is door het vuur van Buzz en daar ook zijn steentje aan wil bijdragen, vertrekken we vandaag naar het platteland rondom Bangalore om Buzz live in actie te zien.

Daarvoor moeten we ons wel eerst door het verkeer van Bangalore heen zien te worstelen. En dat is geen sinecure in deze metropool vol auto’s, tuktuks, motorbikes, fietsen én… koeien.  Die laatste lopen hier gewoon midden op de zesbaanswegen. Het getoeter is niet van de lucht, maar gelukkig zijn de Indiërs meer dan inventief als het op rijden aankomt: ‘we don’t do organised traffic. We have organic traffic’. Waarvan akte.

Aangekomen op de plaats van bestemming zien we de oranje bus – hét handelsmerk van Buzz – al staan. Een groep vrouwen in prachtige kleurrijke sari’s zit onder een partytent aandachtig te luisteren naar de trainer. Er heerst een vrolijke sfeer en er wordt veel gelachen. De vrouwen hebben er zin in, zoveel is duidelijk.

Ik word meteen gegrepen door de kracht van Buzz. Ik versta niks van wat er gezegd wordt, maar er zijn ook geen woorden nodig om te begrijpen wat hier gebeurt. Door middel van praktische opdrachten, rollenspellen en filmpjes leren de vrouwen over budgetteren, sparen, haalbare doelen stellen en het verschil tussen omzet en winst. Maar de echte kracht van Buzz zit hem niet in deze praktische kennis. De echte kracht zit in wat ik voor mijn ogen met deze vrouwen zien gebeuren.

Het is het plotselinge besef dat je zelf aan het roer van je leven staat. Het besef dat, ook al zijn de omstandigheden soms (heel) moeilijk, er toch mogelijkheden zijn om je te ontwikkelen en zo een inkomen voor jezelf en je gezin te verdienen. Het is denken in mogelijkheden in plaats van in problemen. En vooral: het is de sterke wil om vooruit te komen en iets van het leven te maken die hier in deze vrouwen wordt aangeraakt. Geweldig om dit te zien gebeuren. Wat een power zit er in al deze vrouwen!

Later in de week denk ik hieraan terug wanneer ik met Uthara, Fatou, Dave en Bart brainstorm over de waarden van Buzz. Wat is het dat Buzz uniek maakt? Waar staat Buzz in de kern voor? ‘Dignity’, zegt Uthara, en dat is het voor mij precies. Want waardigheid, dat is wat ik in mijn dagen in het veld steeds heb gezien. De waardigheid waarmee de vrouwen door de trainers worden behandeld. Maar ook de waardigheid die vrouwen in zichzelf ontdekken. Dit gevoel van waardigheid komt ook later in de week steeds weer terug. Self-shakti noemen ze dat hier.

‘Door Buzz besef ik dat mijn tijd waarde heeft, en dat ik zelf ook van waarde ben’, vertelt één van de vrouwen die de training heeft gevolgd me op de laatste dag van mijn bezoek aan India.

Kippenvel: deze vrouw heeft door dit besef niet alleen haar eigen leven ingrijpend veranderd, maar ook dat van de andere vrouwen in haar dorp. Want wij zijn van waarde, dus kunnen we ook waarde creëren. Vanuit dat besef heeft ze naailessen en naaimachines geregeld voor de vrouwen uit haar dorp, en heeft ze bij de lokale fabriek naai-opdrachten weten los te krijgen. Het resultaat: een hele groep vrouwen die nu – wanneer het huishouden is gedaan – bij elkaar komt om samen te werken aan betaalde opdrachten voor de fabriek en zo een eigen inkomen verdienen. Niemand hoeft hen daarbij te helpen: ze regelen het allemaal zelf. De Buzz-training heeft ze slechts een zetje in de goede richting gegeven. Want, zo legt Fatou uit: ‘ik geloof dat we moeten uitgaan van de zelfstandigheid en onafhankelijkheid van vrouwen. We moeten ze niet afhankelijk van ons maken. We willen ze alleen helpen bij het besef dat ze ook echt zelfstandig kunnen zijn.’

Hoe raak is dat, ook voor onze Nederlandse context, waarbij we bijvoorbeeld bijstandsgerechtigden wel met de mond vertellen dat ze zelf verantwoordelijkheid moeten nemen, maar vervolgens allerlei regels en instituties optuigen die het tegendeel bewerkstelligen.

Hoe mooi zou het zijn als we mensen ook hier op hun waardigheid zouden aanspreken, zodat mensen zich ook echt waardevol voelen en van daaruit gestimuleerd worden om hun leven en werk in eigen hand te nemen. Als dat in India en Gambia lukt, dan moet dat hier ook kunnen. ‘Met waardigheid’, zingt het in mijn hoofd als ik op Nederlandse bodem land. Vol nieuwe inspiratie en energie – en met de indrukken van India nog op mijn netvlies – begin ik aan mijn werkweek in Nederland. Ik heb heel veel zin om dit stukje India ook in mijn werk in Nederland toe te passen.

 

 

Share This

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *